تنهایی

آه سوزناکی است تنهایی

وقت بیداری

چشم ها خیره به در

گوش ها پر ز سکوت

لب ها خشکیده از حرف های

بی واژه

تنهایی

نه که در سیل عظیمی

غوطه ور باشد تن

مانده در پیله ی خویش

میان انجمن

سایه ی شومی است

گدایی

تحمل باید ز سوز جدایی

آهِ پنجره ی فولادی

میشکند دیوار اتاقی را

از دیده ی گریانی کاو

دیده هرساعت بر راه

مرگ بر تنهایی

مرگ بر ت ن هایی